رخت جان برده و بارم ز خر انداخته ای

باد را بر سر کوی تو گذر دشوارست

زان همه دل که تو بر یک دگر انداخته ای

آن سواری تو، که در غارت دل صد نوبت

ای بسا سوخته دل را! که به پروانه غم

آتش اندر زده چون شمع و سر انداخته ای

ز اوحدی دل سر زلف تو ببر دست و کنون