آتش اندر زده چون شمع و سر انداخته ای

آن سواری تو، که در غارت دل صد نوبت

رخت جان برده و بارم ز خر انداخته ای

ای بسا سوخته دل را! که به پروانه غم

ز اوحدی دل سر زلف تو ببر دست و کنون

نیست در زلف تو پیدا، مگر انداخته ای؟