ز اوحدی دل سر زلف تو ببر دست و کنون

رخت جان برده و بارم ز خر انداخته ای

ای بسا سوخته دل را! که به پروانه غم

آتش اندر زده چون شمع و سر انداخته ای

نیست در زلف تو پیدا، مگر انداخته ای؟