ای اوحدی، چون طاقت جورش نیاوردی دگر

چشمش چو غوغا می کند می ترسم از بی حرمتی

شکر به دامن می کشند از لعل او تردامنان

وانگه دل بیمار من می میرد از بی شربتی

بر یار هر جایی منه خاطر، که صاحب غیرتی

شهر کسانست این، دگر بر نیکوان عاشق مشو

گردن به مسکینی بنه، مادام کندر غربتی