بر یار هر جایی منه خاطر، که صاحب غیرتی

شکر به دامن می کشند از لعل او تردامنان

وانگه دل بیمار من می میرد از بی شربتی

ای اوحدی، چون طاقت جورش نیاوردی دگر

شهر کسانست این، دگر بر نیکوان عاشق مشو

گردن به مسکینی بنه، مادام کندر غربتی