شکر به دامن می کشند از لعل او تردامنان

او را چو کردی پیشکش، ما را نیاری خدمتی؟

من می توانم بوسها دزدیدن از لعلش ولی

چشمش چو غوغا می کند می ترسم از بی حرمتی

وانگه دل بیمار من می میرد از بی شربتی

ای اوحدی، چون طاقت جورش نیاوردی دگر

بر یار هر جایی منه خاطر، که صاحب غیرتی