من می توانم بوسها دزدیدن از لعلش ولی

ما در برش زاری کنان مانند کوس نوبتی

دادم به زلفش دوش دل، چشمش به ترکی گفت: هی!

او را چو کردی پیشکش، ما را نیاری خدمتی؟

چشمش چو غوغا می کند می ترسم از بی حرمتی

شکر به دامن می کشند از لعل او تردامنان

وانگه دل بیمار من می میرد از بی شربتی