نزد من آبیست، گفتی: خون مجروحان عشق

درد دل با ناله باشد، پس چه می پنداشتی؟

گر پس از جنگ آشتی جویی، نگیری در کنار

تا هم آن دم نیز بی جنگی نباشد آشتی

زان چنین در خاک میریزی که آب انگاشتی

دی طلب کردی که در پای تو ریزم جان خویش

زان طلب کردن سرم بر آسمان افراشتی