درد دل با ناله باشد، پس چه می پنداشتی؟

هر زمانم شاخ اندوهی ز دل سر بر زند

خود نمیدانم چه بیخست این که در دل کاشتی

ریش گردانی دلم را وانگهی گویی: منال

گر پس از جنگ آشتی جویی، نگیری در کنار

تا هم آن دم نیز بی جنگی نباشد آشتی

نزد من آبیست، گفتی: خون مجروحان عشق