تا هم آن دم نیز بی جنگی نباشد آشتی

ریش گردانی دلم را وانگهی گویی: منال

درد دل با ناله باشد، پس چه می پنداشتی؟

گر پس از جنگ آشتی جویی، نگیری در کنار

نزد من آبیست، گفتی: خون مجروحان عشق

زان چنین در خاک میریزی که آب انگاشتی

دی طلب کردی که در پای تو ریزم جان خویش