ریش گردانی دلم را وانگهی گویی: منال

بوی خون آید که چندین دل درو انباشتی

هر زمانم شاخ اندوهی ز دل سر بر زند

خود نمیدانم چه بیخست این که در دل کاشتی

درد دل با ناله باشد، پس چه می پنداشتی؟

گر پس از جنگ آشتی جویی، نگیری در کنار

تا هم آن دم نیز بی جنگی نباشد آشتی