هر زمانم شاخ اندوهی ز دل سر بر زند

قصد کردم کت ببوسم دست و هم نگذاشتی

بوی خون می آید از چاه زنخدانت، بلی

بوی خون آید که چندین دل درو انباشتی

خود نمیدانم چه بیخست این که در دل کاشتی

ریش گردانی دلم را وانگهی گویی: منال

درد دل با ناله باشد، پس چه می پنداشتی؟