تو بودی مطرب و ساقی، تو بودی شاهد باقی

دو ساغر بیشتر دادی، مرا از خویش کم کردی

مرا با طاق آن ابرو چو دیدی مهر پیوسته

تنم را از بر او طاق و دل را جفت غم کردی

گهم درویش خود خواندی و گاهم محتشم کردی

به خیلی کردی از رخ چون سال بوسه ای کردم

شکایت چون توان کرد از چنان رویی کرم کردی