گهم درویش خود خواندی و گاهم محتشم کردی

مرا با طاق آن ابرو چو دیدی مهر پیوسته

تنم را از بر او طاق و دل را جفت غم کردی

تو بودی مطرب و ساقی، تو بودی شاهد باقی

به خیلی کردی از رخ چون سال بوسه ای کردم

شکایت چون توان کرد از چنان رویی کرم کردی

به دستم جام جم دادی، پس از عمری که دم دادی