ورت من پای می بوسم ز دست من همی تندی

ز شاخ مهر چون گفتم که: بار الفتی چینم

درخت الف ببریدی و بیخ مهر بر کندی

اگر دستت همی خواهم خسی بر پیش من داری

فرو هشتی به خویش آن زلف را کاشفته می گردد

نه آن بهتر که او را بر چو من دیوانه ای بندی؟

جهانی را بیفگندی به حسن یک نظر، جانا