لاله خوانند ترا، آه! ز تاریک دلی

خود ندانند که از کوی تصور بدری

هر کسی روی ترا بر حسب بینش خویش

نسبتی کرده به چیزی و تو چیز دگری

سرو گویند ترا، وای! ز کوته نظری

تو به نظاره و برجستن رویت جمعی

متفرق شده در هر طرف از بی بصری