تو به نظاره و برجستن رویت جمعی

نسبتی کرده به چیزی و تو چیز دگری

لاله خوانند ترا، آه! ز تاریک دلی

سرو گویند ترا، وای! ز کوته نظری

متفرق شده در هر طرف از بی بصری

عشق ارباب هوی وه! که چه ناخوش هوسست

گله دیو دوان در پی یک مشت پری