عشق ارباب هوی وه! که چه ناخوش هوسست

سرو گویند ترا، وای! ز کوته نظری

تو به نظاره و برجستن رویت جمعی

متفرق شده در هر طرف از بی بصری

گله دیو دوان در پی یک مشت پری

اوحدی را ز فراقت نفسی بیش نماند

آه! اگر چاره بیچارگی او نبری