گله دیو دوان در پی یک مشت پری

تو به نظاره و برجستن رویت جمعی

متفرق شده در هر طرف از بی بصری

عشق ارباب هوی وه! که چه ناخوش هوسست

اوحدی را ز فراقت نفسی بیش نماند

آه! اگر چاره بیچارگی او نبری