مرا در جامه می جویی، نیابی جز خیال از من

نمی رنجم کنون از تو،که این شوخی ز من داری

دل ار تو خواستی، دادم دل مجروح و جان بر سر

چو بردی بی سخن جانم، دگر با من سخن داری؟

چه جای جامه؟ کین جا تو شهیدان در کفن داری

دلاویزی و دلبندی،نمی دارم شکیب از تو

که بالایی چو سروت هست و زلفی چون رسن داری