در شهر اگر نماند شکر، چه غم؟ که روزی

در پای خویش ریزش،روزی اگر بریزی

مانند آفتابی، کز بس شعاع خوبی

چون دیده بر تو دوزم، نور از نظر بریزی

لعل تو گر بخندد، شهری شکر بریزی

بالله که برنگیرم سر ز آستانه تو

گر خنجرم چو باران بر فرق سر بریزی