ما را که اسب نیست برانیم بیدقی

برگ گل از درخت چو غازی به سعی باد

هر دم به گونه ای زند از نو معلقی

ترکان شهسوار برون می نهند رخ

هر جا که عاقلیست درین فصل مست شد

هشیار تا به چند نشینی چو احمقی؟

خالی نشد ز جام می این هفته دست ما