بگیری بسی دل زلف چو دام

نباشد ز من طرفه دیوانگی

چراغیست روی تو، ای ماهرخ

که شمعش نیرزد به پروانگی

گر آن خال مشکین کند دانگی

ز مهر سر زلفت، ای سنگدل

هوس می کند سنگ را شانگی