هوس می کند سنگ را شانگی

بگیری بسی دل زلف چو دام

گر آن خال مشکین کند دانگی

ز مهر سر زلفت، ای سنگدل

به تمکین مکوش، اوحدی، در غمش

که عاشق نکوشد به فرزانگی