گر آن خال مشکین کند دانگی

چراغیست روی تو، ای ماهرخ

که شمعش نیرزد به پروانگی

بگیری بسی دل زلف چو دام

ز مهر سر زلفت، ای سنگدل

هوس می کند سنگ را شانگی

به تمکین مکوش، اوحدی، در غمش