آنرا که آرزوی گلستان وصل تست

این بس که وقتها بترازیش کاکلی

در سیل خیز گریه نمی ماند چشم من

گر داشتی چو چشم تو زان ابروان پلی

از خار خار هجر بیاید تحملی

بر سر مکش که خوب ترین دستگاه تو

حسنست و کار تو نبود بی تزلزلی