ترا بر گریهای من مپندارم که دل سوزد

بهیچم بر نمیگیری ز درویشی و بی مالی

نخواهد بود تا هستم دل من بی ولای تو

اگر خنجر کشد سلطان و گر ناوک زند والی

که همچون گل همی خندی و همچون سرو می بالی

بدین حسن ار شبی تنها به دست زاهدی افتی

بزورت بوسه بستاند، اگر خود رستم زالی