شد جهان بر من چو چشم سوزنی

دل که بالای تو و روی تو دید

کی فرود آید به سرو و سوسنی؟

بی دهان همچو چشم سوزنت

آنکه ببرید از من بیدل ترا

جان شیرین را جدا کرد از تنی

بر دلم داغ جفا تا کی نهی؟