بر دلم داغ جفا تا کی نهی؟

شد جهان بر من چو چشم سوزنی

آنکه ببرید از من بیدل ترا

جان شیرین را جدا کرد از تنی

بار چندین برنتابد گردنی

دوش می گفتی که: پیش من بمیر

گر مجال افتد زهی خوش مردنی!