دوش می گفتی که: پیش من بمیر

جان شیرین را جدا کرد از تنی

بر دلم داغ جفا تا کی نهی؟

بار چندین برنتابد گردنی

گر مجال افتد زهی خوش مردنی!

اوحدی مسکین به گیتی بی رخت

کی قراری داشتی در مسکنی؟