جان شیرین را جدا کرد از تنی

بی دهان همچو چشم سوزنت

شد جهان بر من چو چشم سوزنی

آنکه ببرید از من بیدل ترا

بر دلم داغ جفا تا کی نهی؟

بار چندین برنتابد گردنی

دوش می گفتی که: پیش من بمیر