چهره من ز زرگری اشک من از درم زنی

شاد کجا شود ز تو این دل ناتوان من؟

چون تو به روز هجر خود این همه تیر غم زنی

بی تو دمی نمی شود خالی و فارغ، ای صنم

بر سر و چشم خود نهی نامه دشمنان من

چون که به نام من رسی بر سر آن قلم زنی

در حرم تو هر کسی محرم و از برای من