چون تو به روز هجر خود این همه تیر غم زنی

ای که نمی زنم دمی جز به خیال لعل تو

گر به کف من اوفتی،کی بهلم که دم زنی؟

شاد کجا شود ز تو این دل ناتوان من؟

بی تو دمی نمی شود خالی و فارغ، ای صنم

چهره من ز زرگری اشک من از درم زنی

بر سر و چشم خود نهی نامه دشمنان من