با چنان تیر و کمانی که ترا می بینم

این توانی که به صد غصه دلم ریش کنی

نکنی گوش به جایی که رود قصه من

مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی

عزم داری که دلم را سپر خویش کنی

از تو آن روز که امید وفایی دارم

تو در آن روز بکوشی و جفا بیش کنی