عزم داری که دلم را سپر خویش کنی

نکنی گوش به جایی که رود قصه من

مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی

با چنان تیر و کمانی که ترا می بینم

از تو آن روز که امید وفایی دارم

تو در آن روز بکوشی و جفا بیش کنی

خلق بی زخم چو قربان غمت می گردند