گفت: از سنگ دل من تو حذر کن که سبویی

گفتمش: مویه کنانم شب تاریک ز هجرت

گفت: می بینمت، انصاف، که باریک چو مویی

گفتم: ای سنگدل، از ناله زارم حذری کن

گفتم: از هندوی زلف تو چه بدها که ندیدم!

گفت : نیکوست رخ من، تو نگه کن به نکویی

گفتمش: اوحدی سوخته یکتاست به مهرت