چشم آن دارم که بر بالای چاه آری مرا

رحمتی داری، که بر ذرات عالم تافتست

با چنان رحمت عجب گر در گناه آری مرا

شد جهان در چشم من چون چاه تاریک از فزع

دفتر کردارم آن ساعت که گویی: بازکن

از خجالت پیش خود در آه آه آری مرا

من که چون جوزا نمی بندم کمر در بندگی