از بهر آبروی مجازی، چو خاک پست

خود را ازو چو فرق کنی، رخ ز خود بتاب

سرچشمه تویی تو، آن نور راستیست

وان کش توظن بری که تویی لمعه سراب

خود را مکن چو باد بهر آتشی کباب

پیوسته باژگونه نظر می کنی به خود

خود شخص باژگونه نماید ترا ز آب