خود را مکن چو باد بهر آتشی کباب

سرچشمه تویی تو، آن نور راستیست

وان کش توظن بری که تویی لمعه سراب

از بهر آبروی مجازی، چو خاک پست

پیوسته باژگونه نظر می کنی به خود

خود شخص باژگونه نماید ترا ز آب

خوابیست این حیوه طبیعی، ز روی عقل