پیوسته باژگونه نظر می کنی به خود

وان کش توظن بری که تویی لمعه سراب

از بهر آبروی مجازی، چو خاک پست

خود را مکن چو باد بهر آتشی کباب

خود شخص باژگونه نماید ترا ز آب

خوابیست این حیوه طبیعی، ز روی عقل

مرگ اندر آورد سرت، ای بیخبر، ز خواب