زان آتشی که از جگر مومنان بخاست

قندیل اگر هوای تو جوید بدیع نیست

زیرا که گوهر تو ز دریای «لافتا» ست

زرینه شمع بر سرقبرت چو موم شد

ای تشنه فرات، یکی دیده بازکن

کز آب دیده بر سر قبر تو دجله هاست

آتش، عجب، که در دل گردون نیوفتاد!