برافکن، ای پدر، از مهر آن برادر دل

بر آن خورد که برش جامها فرستادست

گرت بسان قلم سر همی نهد بر خط

به هوش باش، که خاطر هنوز ننهادست

نه خود ز مادر دوران همین پسر زادست

ببسته زلف چو مارش میان به کشتن تو

تو در خیال که: گنجی به دستت افتادست