او با یکی چراغ بیاید زره به در

تو پود پرده می دری از صبح تا به شام

او تار پرده می تند از شام تا سحر

تو با هزار شمع نبردی به راه پی

گر روی بیندت، ز ستم بشکنیش پشت

ور پشت گیردت رخش از غم کنی چو زر

گفتی که: سایه ام، بپسودیش از آفتاب