ور پشت گیردت رخش از غم کنی چو زر

تو با هزار شمع نبردی به راه پی

او با یکی چراغ بیاید زره به در

گر روی بیندت، ز ستم بشکنیش پشت

گفتی که: سایه ام، بپسودیش از آفتاب

گفتی که: دایه ام، بربودی ازو پسر

کردیش حلقه پشت و نگرداند از تو روی