گر روی بیندت، ز ستم بشکنیش پشت

او تار پرده می تند از شام تا سحر

تو با هزار شمع نبردی به راه پی

او با یکی چراغ بیاید زره به در

ور پشت گیردت رخش از غم کنی چو زر

گفتی که: سایه ام، بپسودیش از آفتاب

گفتی که: دایه ام، بربودی ازو پسر