که: من میانه غرقابم و تو بر ساحل

منت خود این همه گفتم ولیکن از پی دوست

چنان روم، که پی خواجه هندوی مقبل

حدیث عشق بسی گفتم و ندانستم

مرا اگر دوسه روزی بهوش می بینی

گمان مبر تو که: مهرم ز سینه شد زایل

که گر ز خارج من دفتری نپردازم