مرا اگر دوسه روزی بهوش می بینی

چنان روم، که پی خواجه هندوی مقبل

حدیث عشق بسی گفتم و ندانستم

که: من میانه غرقابم و تو بر ساحل

گمان مبر تو که: مهرم ز سینه شد زایل

که گر ز خارج من دفتری نپردازم

هزار قصه مجنون بود درو داخل