گمان مبر تو که: مهرم ز سینه شد زایل

حدیث عشق بسی گفتم و ندانستم

که: من میانه غرقابم و تو بر ساحل

مرا اگر دوسه روزی بهوش می بینی

که گر ز خارج من دفتری نپردازم

هزار قصه مجنون بود درو داخل

تو گرم کن نفس خویش را به آتش عشق