که گر ز خارج من دفتری نپردازم

که: من میانه غرقابم و تو بر ساحل

مرا اگر دوسه روزی بهوش می بینی

گمان مبر تو که: مهرم ز سینه شد زایل

هزار قصه مجنون بود درو داخل

تو گرم کن نفس خویش را به آتش عشق

رها کن آن دگران را به زیره و پلپل