رخت آن رقعه چو پرداخته شد شاه بماند

چون براق تو بدید آتش برق عظمت

گشت حیران و در آن آخر بی کاه بماند

داشت هر رقعه وجود تو ز کثرت رختی

آتشی در شجر اخضر هستی افتاد

چون شجر سوخته شده «انی اناالله» بماند

صبح با آن نفس سرد چو دیر آگه شد